
Regluverk Evrópusambandsins er í stöðugri þróun. Framkvæmdastjórnin, Evrópuþingið og ráðið setja í sameiningu afleidda löggjöf á hinum ýmsu sviðum og þar á meðal eru iðulega sett afleidd lög sem varða innri markaðinn og önnur svið sem falla undir EES-samninginn. Til að markmið EES-samningsins náist er nauðsynlegt að ný löggjöf sambandsins verði einnig hluti af EES-samningnum. Þetta fer þannig fram að samningsaðilar hittast á vettvangi sameiginlegu EES-nefndarinnar eftir að afleidd löggjöf hefur verið samþykkt innan Evrópusambandsins og samþykkja þar að gera nýju löggjöfina að hluta af EES-samningnum. Í 7. grein EES-samningsins er kveðið á um skyldu framangreindra ríkja, þar á meðal Íslands, til að taka afleiddu löggjöfina upp í landsrétt sinn á þeim sviðum sem EES-samningurinn nær til. Sem fyrr segir hefur meginmál EES-samningsins lagagildi hér á landi og er íslenska ríkinu því skylt á grundvelli íslenskra laga að innleiða í löggjöf sína þá afleiddu löggjöf sem fellur undir gildissvið EES-samningsins. Þetta er til dæmis gert með þeim hætti að Alþingi samþykkir ný lög eða gerir breytingu á gildandi lögum til að samræma þau tiltekinni afleiddri ESB-löggjöf sem fellur undir EES-samninginn. Vanræki ríkið þessa skyldu sína geta borgarar öðlast skaðabótakröfu á hendur ríkinu ef þeir hafa orðið fyrir tjóni af vanrækslunni.2 Dæmi um þetta er dómur Hæstaréttar Íslands í máli nr. 236/1999 frá 16. desember 1999. -- Með þessum hætti geta íslenskir einstaklingar og lögaðilar byggt rétt sinn fyrir íslenskum dómstólum á lögum og reglum sem eiga uppruna sinn hjá Evrópusambandinu. Heimildir og mynd:
1 Þannig er til dæmis 11. gr. EES-samningsins sambærileg við ákvæði 34. gr. ESB-samningsins, 12. gr. EES-samningsins sambærileg ákvæði 35. gr. ESB-samningsins og svo framvegis.
2 Samanber dóm Hæstaréttar Íslands í máli nr. 236/1999, íslenska ríkið gegn Erlu Maríu Sveinbjörnsdóttur, frá 16. desember 1999.